• Mówię o Johnie Kennedy, Kennedim czy Kennedym, czyli o pisowni imion i nazwisk (cz. 3)

    blog 22.10

    Jednym odmiana nazwisk przychodzi z łatwością, inni łamią sobie na niej zęby… i wybierają opcję „zostaję przy mianowniku”. A Ty? Do której grupy należysz? Odmieniasz czy nie odmieniasz? A jeśli tak, to czy robisz to poprawnie? Sprawdź – trzecia część cyklu o odmianie imion i nazwisk.

    W poprzednich wpisach (części pierwszej i drugiej) była mowa o tym, jak odmieniać poprawnie nazwiska żeńskie i męskie angielskie i francuskie. Jako że przy odmianie tych drugich jest znacznie więcej przypadków, w części trzeciej dalsza część zasad dotyczących odmiany nazwisk angielskich i francuskich.

    Odmiana nazwisk angielskich i francuskich cd.

    • Jeśli nazwisko kończy się na niewymawiane -e (tzw. e nieme) czy też niewymawiane -e i po nim spółgłoskę, wtedy w odmianie dodajemy do niego polskie końcówki poprzedzone apostrofem.

    Przykład:

    M. Moore D. Moore`a C. Moore`owi N. z Moore`em

    M. Descartes D. Descartes`a C. Descartes`owi N. z Descartes`em

    Ważne: jeśli w przypadku gramatycznym, w którym brzmienie głoski kończącej temat jest w języku polskim inne niż w języku oryginalnym, piszemy wtedy zakończenie tego nazwiska zgodnie z pisownią polską. W takiej sytuacji pomijamy zarówno -e nieme, jak i apostrof.

    Przykład:

    M. Joyce N. z Joyce`em ale Ms. o Joysie

    M. Robespierre N. z Robespierre`em ale Ms. o Robespierze

    • Jeśli chodzi o nazwiska zakończone na -a (także inne niż angielskie czy francuskie), to odmieniają się one tak samo jak polskie nazwiska zakończone na -a.

    Przykład:

    M. O`Hara D. O`Hary C. O`Harze B. O`Harę N. z O`Harą Ms. o O`Harze

    • Nazwiska francuskie kończące się w wymowie na -e (zapisywane jako: -é, -ée, -ai, -eu, po których mogą występować niewymawiane -s, -x – wtedy z apostrofem) w liczbie pojedynczej odmieniamy jak przymiotniki.

    Przykład:

    M. Debré, D. Debrégo, Ms. o  Debrém

    M. Rabelais, D. Rabelais`go, Ms. o Rabelais`m

    Ważne: W liczbie mnogiej nazwiska tego typu najczęściej idą w parze z imieniem, tytułem itp., dlatego pozostają nieodmienne.

    • Z kolei nazwiska kończące się w wymowie na -y, -i po spółgłosce odmieniają się w liczbie pojedynczej jak przymiotniki, przy czym te na -y w D., C. i B. z apostrofem, a te na -i, -ie – bez apostrofu.

    Przykład:

    M. Kennedy, D. Kennedy`ego, C. Kennedy`emu, Ms. o Kennedym, N. z Kennedym

    M. Christe, D. Christiego, C. Christiemu, Ms. o Christiem

    • Do nieodmiennych nazwisk należą te zakończone na -o, -oi, -au, -ou (także gdy występują po nich niewymawiane -s, -x).

    Przykład:

    Hugo, Cocteau, Pompidou, Delacroix

     

    Inne wpisy na ten temat:

    Facebook Twitter Wykop E-mail Drukuj Share

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*